Korelacja siarki

Warto wspomnieć o dodatniej korelacji między siarką a sodem i potasem oraz żelazem i ujemnej między siarką a molibdenem, fosforem oraz wapniem. Siarka jest także antagonistą miedzi, gdyż po zastosowaniu dużej dawki siarki powstaje siarczek miedziowy słabo-przyswajalny. Znana jest także ujemna korelacja w roślinach między siarką i selenem. W jakim stopniu pasza podawana zwierzętom pokrywa potrzeby zwierząt na siarkę można się przekonać, analizując np. zawartość tego elementu w sierści zwierząt. Stosunek N : S w paszy podawanej bydłu nie powinien przekraczać 15:1. Siarka można nawozić, jeśli stosunek N:S w roślinach nie jest szerszy niż 10—17 : l. W doświadczeniach z nawożeniem siarką, przeprowadzanych w wielu krajach europejskich, uzyskiwano bardzo często pomyślne rezultaty. Zauważono, że plon wzrasta z poziomem tego nawożenia. Silny wzrost zawartości siarki w postaci siarczanów i siarki wolnej u traw zaobserwowano po zastosowaniu siarczanu amonowego. W gospodarowaniu na użytkach zielonych jako nawozy siarkowe zalecane są w praktyce siarka elementarna i gips. Rozpoczęto próby z superfosfatern o zwiększonej zawartości siarki oraz z mocznikiem, którego granulki są powlekane powłoką siarkową.

Występowanie siarki

W glebie, podobnie jak i w roślinach, występują dwie formy siarki: siarczanowa i organiczna. W warstwie powierzchniowej gleby daje się zauważyć zależność między ilością siarki organicznej i azotem, przy czym stosunek ten wynosi l : 7. McKell i wsp. zauważyli wzrost pobierania siarki przez rośliny w miarę zwiększania się temperatury gleby. Zawartość siarki zmniejsza się w miarę przechodzenia roślin w dalsze fazy rozwojowe. W runi pastwisk stwierdza się zmiany sezonowe i wzrost ilości siarki w kolejnych odrostach. Wyraźniej występuje to zjawisko u niektórych gatunków traw, np. u mózgi i kupkówki. W tym samym czasie zmianom ilościowym ulegają także formy siarki w roślinach. Istnieje szereg współzależności między niektórymi składnikami pokarmowymi i siarką w roślinach. Składnik ten. wchodząc w skład białka, wykazuje współzależność z azotem. Szereg aminokwasów zawiera w swoim składzie siarkę, np. metionina, cystyna i cysteina, a udział ich wzrasta w razie większej ilości siarczanów w glebie. Niedobór siarki wywołuje wzrost zawartości azotu azotanowego i amidowego w roślinach.

Pobieranie siarki

Rośliny łąkowe odznaczają się niejednakową zdolnością pobierania siarki z gleby. Współzawodnictwo w pobieraniu siarki może wynikać z szybszego rozwoju korzeni, jak i większej powierzchni liści niektórych gatunków. Można więc sądzić o pewnym wpływie składu florystycznego runi na zawartość siarki w paszy. Większa zdolnością pobierania siarki odznacza się życica trwała i mozga trzcinowata, a wyraźnie mniejszą stokłosa bezostna. Przeciętna zawartość siarki w trawach wynosi 0,2—0,8% w s.m., a u innych grup roślin 0,1—1,4%. Krytyczna zawartość, poniżej której może wystąpić zahamowanie rozwoju roślin, wynosi 0,1% S w s.m. u traw, a 0,25% S u koniczyn. Trawy z niedoborem siarki wykazują objawy chlorozy i występowanie czerwonego zabarwienia źdźbeł, przechodzącego na liście. Objawy chlorozy wynikają z zakłóceń fotosyntezy, niewłaściwego poziomu białka i nieodpowiedniego stężenia chlorofilu w chloroplastach. Zaburzenia w intensywności fotosyntezy na tym tle mogą w następstwie odbić się także na zmniejszeniu powierzchni liści. Przy zawartości. 0,17% S w s.m. lub poniżej redukcja plonu może przekraczać 10%. Prawidłowa ocena zawartości siarki w roślinach polega na oznaczaniu formy siarczanowej, a nie ogólnej. Jak się okazuje, poziom krytyczny dla życicy wielokwiatowej wynosi 0,1%, dla innych traw dochodzi do 0.2%, dla koniczyn określono tę ilość na 0,17%, a dla lucerny nawet 0,5% S w s.m.

Krzem w roślinach

W roślinach krzem występuje w formie mineralnej, nierozpuszczalnej w wodzie, jako tzw. krzemionka opałowa (SiO2-nH2O). Budowa i liczba tego rodzaju fitolitów może być charakterystyczna dla różnych gatunków roślin. Poza tym krzem może występować w formach organicznych rozpuszczalnych w wodzie. Wiele gatunków roślin ma zdolność kumulowania dużych ilości tego składnika we włosach i komórkach .skórki, w wiązkach naczyniowych i komórkach mezofilu. Zawartość krzemu w roślinach jest cechą uwarunkowaną genetycznie, występują bowiem znaczne różnice nie tylko u gatunków, ale także u odmian. Zawartość krzemu w roślinach wyższych waha się w bardzo szerokich granicach, od 0,001 do około 13% SiO2 w s.m. Zasobne w ten składnik są zwłaszcza gatunki z rodziny paprotkowatych, skrzypowatych, traw i turzycowatych, w przeciwieństwie do gatunków z klasy dwuliściennych. U skrzypowatych zawartość Si w s.m. dochodzi do około 3,2%, stanowiąc 90e/o ogólnej ilości składników popielnych, u traw i turzycowatych wynosi około 1,87%, a u motylkowatych zaledwie 0,09% Si w s.m. Stosunek ilościowy związków krzemu ogólnego i rozpuszczalnego, występujących w soku komórkowym roślin, jest zróżnicowany zależnie od gatunku, a udział formy rozpuszczalnej może wynosić od 10 do 20%.

Znacząca rola krzemu

Pierwiastek ten może odgrywać dość znaczną role, zarówno przez obecność w glebie, jak i w organizmach roślinnych i zwierzęcych. Krzem wpływa korzystnie na strukturę gleby, zwiększa jej pojemność wodną oraz przepuszczalność. Niweluje toksyczne właściwości żelaza i manganu, Tną także pewien wpływ na przyswajalność fosforu przez rośliny, gdyż przy nadmiernej ilości krzemu w formie przyswajalnej (Si (OH)4) może wystąpić zahamowanie pobierania fosforu, z jednoczesną kumulacją krzemu przez rośliny. Krzem nie jest nieodzowny dla życia roślin wyższych, niemniej ma wpływ na gospodarkę węglowodanową jf ośliń, a w razie jego niedoboru wzrasta współczynnik transpiracji. Natomiast pośrednio może odgrywać znaczną rolę w ich życiu, wpływając na usztywnienie pędów, a zwłaszcza liści. Zmiana kąta ustawienia liści w stosunku do łodygi wpływa dodatnio na współczynnik wykorzystania światła, a tym samym na przebieg procesów fotosyntezy. Silikacja tkanek zapobiega wylęganiu, chroni także rośliny przed szkodnikami zwierzęcymi i zwiększa odporność na choroby grzybowe. Największą rolę odgrywa krzem w produkcji pasz naturalnych, gdyż w stężeniu nadmiernym obniża ich strawność. Wykazano Istnienie ujemnej korelacji między zawartością krzemu w trawach a ich poziomem strawności. Zawartość krzemu w roślinach pastewnych może służyć jako wskaźnik ich wartości pokarmowej.

lakarstwo flora lakarstwo korzystny molibden wapnowanie a molibden zelazo pobieranie zelaza nawozenie organiczne k 2 flora lakarstwo k 2 wzrost nawozenia organicznego wykorzystanie nawozow organicznych nawozenie gnojowica stosowanie gnojowicy fermentacja gnojowicy k 3 flora lakarstwo k 3 silne gnojowicenie normy nawozenia gnojowica nawozenie gnojowka dawkowanie gnojowki nawozenie kompostem k 4 flora lakarstwo k 4 szczawian wapnia wapn w zyciu roslin za duzo wapnia rola wapnia wapn a srodowisko glebowe k 5 flora lakarstwo k 5 wapn miedz sod w roslinach sod dawki potasu k 6 flora lakarstwo k 6 potas w roslinach potas duze ilosci potasu potas a srodowisko glebowe nawozy fosforowe k 7 flora lakarstwo k 7 korelacja siarki wystepowanie siarki pobieranie siarki krzem w roslinach znaczaca rola krzemu k 8 flora lakarstwo k 8 sladowy glin zawartosc boru cynk i hormony zawartosc bialka zawartosc magnezu k 9 flora lakarstwo k 9 magnez dawki wapnia wapn w formie tlenku dawkowanie wapnia zawartosc wapnia k 10 flora lakarstwo k 10 dodatki stymulujace lub hamujace sporzadzanie kiszonek przemiany w procesie kiszenia wykorzystanie plonu srodki konserwujace k 11 flora lakarstwo k 11 brykietowanie pierwsza faza dosuszania suszarnia dosuszanie za pomoca powietrza dosuszanie na pokosach k 12 flora lakarstwo k 12 obnizanie zawartosci wody przedwiednieta zielonka wstepne odwadnianie zielonek sucha masa uzytkowanie kosne k 13 flora lakarstwo k 13 kleszczowate kwaterowy system wypasu droga bydla na lakach pobieranie zielonki konsumpcja zielonki k 14 flora lakarstwo k 14 wahania w pobieraniu paszy pobieranie runi instynkt stadny duze stada bydla organizacja zywienia na lace k 15 flora lakarstwo k 15 wspolzaleznosci mieszanki z odmian okres spoczynku bialko na lakach laki k 16 flora lakarstwo k 16 przeklasowanie grup zarzadzanie grupami podzial stada na grupy przeliczenie kwater ilosc kwater k 17 flora lakarstwo k 17 wysoka obsada organizacja wypasow wypas lancuchowy wypas pasowy system dawkowania k 18 flora lakarstwo k 18 wypas dawkowany przenosne ogrodzenia zbyt wczesny wypas problem uzytkowania racjonalna gospodarka na lace k 19 flora lakarstwo k 19 stopien zakazenia nicienie czynniki destruktywne choroby zwierzat stosowanie ogrodzen elektrycznych k 20 flora lakarstwo k 20 pastwiska dla swin usuwanie odchodow wypas koni rozwiazania techniczne z zimy na laki k 21 flora lakarstwo k 21 byczki 6 miesieczne wrazliwosc na smak pastwiska dla cielat i bydla pastwiska specjalne nowoczesna gospodarka na lakach k 22 flora lakarstwo k 22 repelenty zapobieganie inwazjom pasozytow larwy gzow gzowate wpleszczyca owiec k 23 flora lakarstwo k 23 mustykowate intensywnosc jajeczkowania motylica watrobowa glista konska nicienie i choroby przewodu pokarmowego k 24 flora lakarstwo k 24 nicienie wywolujace telazjoze oczu larwy nicienie plucne przezuwaczy wilgotnosc gleby podzial laki