Silne gnojowicenie

Pod wpływem silnego gnojowicowania pasza, zwłaszcza zielonka na pastwisku, może się stać mniej smakowita, dlatego zamiast spasienia korzystniejsze może być skoszenie odrostu. Pogorszenie smakowitości ma miejsce z reguły wtedy, gdy stosuje się gnojowice tego gatunku zwierząt, dla którego przeznacza się paszę z nawożonego użytku. Z doświadczeń wykonanych w Niemieckiej Republice Demokratycznej w wypasach przeprowadzanych po nawożeniu wynika, że dawka 25 m3 gnojowicy na l ha zmniejszała wyjadanie runi o 25%, przy 50 m3 — o 32%, a przy 100 m3 — nawet o 60%. W następnych nawrotach różnice w stopniu wyjadania runi nawożonej i nie nawożonej zmniejszały się przy niskich i średnich dawkach gnojowicy, natomiast pozostawały bardzo duże przy dawkach najwyższych. Biorąc to pod uwagę można gnojowicę nie rozcieńczoną stosować przede wszystkim na użytki zielone wykaszane, a na wypasane należy ją dawać tylko rozcieńczoną, stosując jednorazowo dawkę nie przekraczającą 50 m3 gnojowicy gęstej na l ha. Roczne dawki gnojowicy zależą od ilości produkowanego nawozu, możliwości zastosowania go na danym użytku zielonym oraz intensywności, użytkowania łąk i pastwisk.

Normy nawożenia gnojowicą

Według podawanych norm nawożenia, wynikających z zawartości składników pokarmowych, można stosować gnojowicę gęstą w ciągu roku w ilości 20—40 m3 na l ha. W praktyce, jeśli tylko to jest możliwe i opłacalne rozcieńcza się ją w stosunku od l : l aż do l : 10. Trzeba również liczyć się z tym, że np. dawki większe niż 40 m3 gęstej gnojowicy na 1 ha mogą się nie rozłożyć całkowicie w okresie wegetacyjnym. Następuje wtedy zahamowanie odrpstu runi. Z punktu widzenia ochrony środowiska i dla uniknięcia zanieczyszczenia cieków wodnych poleca się nie przekraczać dawek 70—100 m3 gnojowicy gęstej na l ha. Biorąc pod uwagę znaczną zawartość azotu w gnojowicy, można również na tej podstawie uznać przekroczenie dawki 500 kg N, a więc 100 m3 gnojowicy na l ha za niewskazane. Wielokrotnie stwierdzono, że mniejsze dawki gnojowicy -stosowane częściej mają korzystniejszy wpływ na plonowanie i skład florystyczny oraz chemiczny runi. Potwierdzają to wyniki 2-letnich doświadczeń. Małych dawek nie należy jednak dzielić. Gnojowicę na łąki i pastwiska można wywozić przez cały rok.

Nawożenie gnojówką

Gnojówka jest nawozem jednostronnym, gdyż prawie całkowicie brakuje w niej fosforu. Toteż stosowanie jej jako nawozu w dużej ilości powoduje zwykle szybki ł nadmierny wzrost udziału chwastów azoto i potasolibnych w runi użytków zielonych. Siano produkowane na łąkach nawożonych gnojówką często lub też większymi jej dawkami może zawierać nadmierne ilości potasu przy niedoborze innych składników pokarmowych z grupy makro- i mikroelementów. Nadmierny rozwój chwastów może również pogorszyć wartość pokarmową siana. Racjonalne wykorzystanie gnojówki wymaga włączenia jej w plan nawożenia i stosowania na przemian z nawozami mineralnymi i innymi organicznymi. Nawożenie większymi dawkami gnojówki powinno być. uzupełniane przede wszystkim nawożeniem fosforem. Superfosfat można stosować nawet bezpośrednio do zbiorników w ilości np. 25—30 kg nawozu na l m3 gnojówki. Podobnie można postępować z innymi brakującymi składnikami mineralnymi, dając je w nawozach bezpośrednio na łąkę lub do zbiornika z gnojówką. Azot gnojówki działa nieco słabiej niż azot nawozów mineralnych, a jego efektywność wynosi 85—95% efektywności tego składnika w nawozach mineralnych.

Dawkowanie gnojówki

Dawki gnojówki na użytki zielone wynoszą przeciętnie 10—20 m3,. a wyjątkowo na zubożałych łąkach lub pastwiskach 30 m3 na l ha. Gnojówkę stosuje się zazwyczaj jednorazowo na wiosnę, tuż po ruszenia wegetacji. Ten okres jest odpowiedni w warunkach wilgotnej wiosny oraz w okolicach o obfitych opadach, przekraczających 700 mm. W rejonach o małych opadach można zalecić użycie gnojówki wcześniej, a nawet wylewać ją w ciągu zimy na nie zamarzniętą glebę lub na pokrywę śnieżną. Na pastwiskach stosuje się gnojówkę na te kwatery, które zostaną wy–koszone, a dopiero następny odrost można spasać zwierzętami. Zwierzęta, źle wykorzystują ruń odrastającą po nawożeniu gnojówką. W praktyce należy zwrócić uwagę na rozlewanie gnojówki w miarę, możliwości w czasie pogody pochmurnej i bezwietrznej, aby ograniczyć, straty amoniaku i ułatwić dostanie się gnojówki do gleby. Skoncentrowana gnojówka powoduje uszkodzenia roślin tylko wtedy, gdy zastosowano ją w czasie słonecznej, suchej pogody. W takich warunkach zaleca się jej rozcieńczenie wodą w stosunku l : 4.

Nawożenie kompostem

Rola kompostu jako nawozu organicznego dla użytków zielonych obecnie zmalała, w związku z dużym nakładem pracy potrzebnej na jego przygotowanie. Opracowuje się jednak sposoby zmechanizowania tych prac, ponieważ wzrastają ilości różnych materiałów odpadowych, jak śmiecie i osady ściekowe, które należałoby wykorzystywać do produkcji kompostów. Nawóz ten jest bardziej przydatny na łąki kośne, a mniej odpowiedni na pastwiska, gdyż obecność w nim kawałków szkła, metali, tworzyw sztucznych itp. stanowi niebezpieczeństwo dla pasących się zwierząt. Działanie nawozowe kompostu zależy przede wszystkim od zawartości w nim składników mineralnych oraz substancji organicznej i towarzyszących im części ziemistych. Na jego wartość nawozową wpływa też przygotowanie oraz ilość dodatków, które włączono przy jego mieszaniu i przerabianiu. Komposty mogą być wzbogacane różnego rodzaju ściekami, m. in. z tuczami zwierząt, co daje znaczny wzrost zawartości substancji organicznych i mineralnych. Kompost wyrabia się również w wielu miastach z takich odpadów, jak śmiecie uliczne oraz osady ścieków. W próbach z nawożeniem pastwisk uzyskano korzystne wyniki, stosując 50 m3 na l ha. Jednocześnie stwierdzono, że praca przy tego rodzaju kompostach nie stwarza niebezpieczeństwa dla zdrowia ludzi.

lakarstwo flora lakarstwo korzystny molibden wapnowanie a molibden zelazo pobieranie zelaza nawozenie organiczne k 2 flora lakarstwo k 2 wzrost nawozenia organicznego wykorzystanie nawozow organicznych nawozenie gnojowica stosowanie gnojowicy fermentacja gnojowicy k 3 flora lakarstwo k 3 silne gnojowicenie normy nawozenia gnojowica nawozenie gnojowka dawkowanie gnojowki nawozenie kompostem k 4 flora lakarstwo k 4 szczawian wapnia wapn w zyciu roslin za duzo wapnia rola wapnia wapn a srodowisko glebowe k 5 flora lakarstwo k 5 wapn miedz sod w roslinach sod dawki potasu k 6 flora lakarstwo k 6 potas w roslinach potas duze ilosci potasu potas a srodowisko glebowe nawozy fosforowe k 7 flora lakarstwo k 7 korelacja siarki wystepowanie siarki pobieranie siarki krzem w roslinach znaczaca rola krzemu k 8 flora lakarstwo k 8 sladowy glin zawartosc boru cynk i hormony zawartosc bialka zawartosc magnezu k 9 flora lakarstwo k 9 magnez dawki wapnia wapn w formie tlenku dawkowanie wapnia zawartosc wapnia k 10 flora lakarstwo k 10 dodatki stymulujace lub hamujace sporzadzanie kiszonek przemiany w procesie kiszenia wykorzystanie plonu srodki konserwujace k 11 flora lakarstwo k 11 brykietowanie pierwsza faza dosuszania suszarnia dosuszanie za pomoca powietrza dosuszanie na pokosach k 12 flora lakarstwo k 12 obnizanie zawartosci wody przedwiednieta zielonka wstepne odwadnianie zielonek sucha masa uzytkowanie kosne k 13 flora lakarstwo k 13 kleszczowate kwaterowy system wypasu droga bydla na lakach pobieranie zielonki konsumpcja zielonki k 14 flora lakarstwo k 14 wahania w pobieraniu paszy pobieranie runi instynkt stadny duze stada bydla organizacja zywienia na lace k 15 flora lakarstwo k 15 wspolzaleznosci mieszanki z odmian okres spoczynku bialko na lakach laki k 16 flora lakarstwo k 16 przeklasowanie grup zarzadzanie grupami podzial stada na grupy przeliczenie kwater ilosc kwater k 17 flora lakarstwo k 17 wysoka obsada organizacja wypasow wypas lancuchowy wypas pasowy system dawkowania k 18 flora lakarstwo k 18 wypas dawkowany przenosne ogrodzenia zbyt wczesny wypas problem uzytkowania racjonalna gospodarka na lace k 19 flora lakarstwo k 19 stopien zakazenia nicienie czynniki destruktywne choroby zwierzat stosowanie ogrodzen elektrycznych k 20 flora lakarstwo k 20 pastwiska dla swin usuwanie odchodow wypas koni rozwiazania techniczne z zimy na laki k 21 flora lakarstwo k 21 byczki 6 miesieczne wrazliwosc na smak pastwiska dla cielat i bydla pastwiska specjalne nowoczesna gospodarka na lakach k 22 flora lakarstwo k 22 repelenty zapobieganie inwazjom pasozytow larwy gzow gzowate wpleszczyca owiec k 23 flora lakarstwo k 23 mustykowate intensywnosc jajeczkowania motylica watrobowa glista konska nicienie i choroby przewodu pokarmowego k 24 flora lakarstwo k 24 nicienie wywolujace telazjoze oczu larwy nicienie plucne przezuwaczy wilgotnosc gleby podzial laki