Byczki 6-miesięczne

Wypas ich na pastwisku w stadzie uchodzi za trudniejszy, jest jednak bardziej opłacalny niż zwierząt kastrowanych. Dają one bowiem większe przyrosty w trakcie wypasu, przy mniejszym zużyciu jednostek pokarmowych. Warunkiem jest konieczność przeprowadzania wypasów w spokoju, w przeciwnym razie zwierzęta wykazują zbyt małe przyrosty. Byczki powinny paść się oddzielnie i nie spotykać się z innymi grupami zwierząt. Wypasy przeprowadza się bez dokarmiania innymi paszami, z wyjątkiem dodatków pasz węglowodanowych na wiosnę. Na wymienionej wysokości nad poziomem morza, w roku wyjątkowo niekorzystnym pod względem pogody, uzyskano przyrosty do 519 g dziennie. Dla porównania podaje się ciekawe obserwacje dokonane przez Caputę z żywieniem bukatów o ciężarze 310—340 kg na pastwisku położonym na wysokości 1100 m npm. w Jurze Szwajcarskiej. Korzystne okazało się, biorąc pod uwagę przyrosty ciężaru zwierząt, przeprowadzanie wypasu z całodobowym pobytem zwierząt na pastwisku, bez względu na zmiany pogody, jak i obecność dokuczliwych owadów. Interesujący jest wniosek, że dla otrzymania dobrych przyrostów ciężaru zwierząt ważniejsze jest dostarczanie zwierzętom dostatecznej ilości paszy, niż budowa obór. Zwierzęta przebywające na pastwisku nie otrzymywały żadnych dodatkowych pasz, a przyrosty średnio w ciągu 3 lat doświadczenia wynosiły 1000 g na dobę.

Wrażliwość na smak

Cielęta wykazują szczególną wrażliwość na smakowitość runi. doskonale wyczuwając różnicę między gatunkami roślin. Początkowo zdarza się, że niedostatecznie szybko orientują się w wartości smakowej pobranego kęsa runi, a nie oceniając go należycie węchem lub dotykiem, kęs taki natychmiast wypluwają. Interesująca jest obserwacja przeprowadzona na pastwiskach dla cieląt, a także źrebiąt, że chętnie zjadają one niektóre rośliny w starszych fazach rozwojowych, np. w fazie kwitnienia. Cielęta szczególnie chętnie wybierają z runi życicę trwałą w fazie kwitnienia, prawdopodobnie w poszukiwaniu witamin, zwłaszcza witaminy E, która znajduje się w większej ilości w kwiatostanach traw. Dla cieląt stosuje się grodzenie elektryczne złożone z dwóch drutów: na wysokości 50 cm oraz 80—90 cm. Filipek i wsp. przeprowadzili badania z wypasem byczków 6-miesięcznych w stadzie przy grodzeniu żerdziowym do wysokości 1,1 m. Stwierdzono jednak, że ogrodzenia te zwierzęta sporadycznie przeskakiwały. Tucz młodego bydła nie jest wprawdzie rozpowszechniony w warunkach żywienia pastwiskowego, ale jest możliwy.

Pastwiska dla cieląt i bydła

Ruń pastwiskowa może -mieć w sprzyjających warunkach siedliskowych tak dobrą wartość pokarmową, że nadaje się  nawet do żywienia cieląt. Stwierdzono to na przykładzie 14-tygodniowych cieląt, które wykazały nieco lepszy przyrost ciężaru, gdy były wypasane na pastwisku, niż grupa żywiona w oborze. Pomyślne próby wypasu uzyskano także z 7—14-dniowymi cielętami. Współczynnik strawności suchej masy runi określono u 3-tygodniowych cieląt na około 75%. Zwierzęta starsze, w wieku 9 miesięcy, mogą być żywione wyłącznie na pastwisku, bez dodatku innych pasz. Pastwiska dla cieląt są podobnie organizowane jak dla bydła dorosłego. Młode zwierzęta wymagają jednak w większym stopniu ochrony przed palącymi promieniami słońca lub zimnymi wiatrami i deszczem, np. za pomocą kęp drzew sadzonych na pastwisku lub pasów drzew i krzewów na granicy kwater. W razie potrzeby dożywiania bardzo młodych zwierząt na pastwisku zakłada się odpowiednie paśniki. Badania przeprowadzone przez Rogalskiego wykazały, że również cielęta z natury mają ograniczony czas przeznaczony na pobieranie paszy do około 7 godzin. Dlatego przedłużanie pobytu ich na pastwisku nie jest skorelowane z czasem pasienia się.

Pastwiska specjalne

Pastwiska przeznaczane do wypasu cieląt, owiec, koni i świń nie zajmują w naszym kraju dużych powierzchni. Maja mniejsze znaczenie od pastwisk dla bydła mlecznego, dają jednak podstawę do racjonalnego prowadzenia hodowli tych zwierząt. Odmienne wymagania co do składu florystycznego runi i jej wartości pokarmowej i smakowej oraz sposobu zachowania się na pastwisku wymienionych gatunków zwierząt sprawiają, że sposób przeprowadzania wypasu powinien uwzględniać specyfikę wymagań zwierząt. Nowoczesne systemy wypasu w różny sposób ograniczają swobodę zwierząt. Stosunkowo najwięcej powierzchni przyznaje się koniom, które pod tym względem zajmują uprzywilejowane stanowiska. Wypasy pozostałych gatunków zwierząt zawsze związane są z dużym ograniczeniem czasu pobytu na kwaterach i przyznawaniem im takiej tylko powierzchni, jaka jest konieczna dla pobrania dziennej racji zielonki. Podstawowe prawidła, ustalone dla racjonalnego wypasu bydła, obowiązują także przy wypasie innych zwierząt. Dotyczy to szczególnie intensywności wypasu, wielkości obsady i obciążenia pastwiska, poziomu nawożenia oraz sposobu pielęgnowania runi. Poznano już dobrze wymagania bydła co do właściwości jakościowych runi. Na temat wymagań pozostałych gatunków zwierząt rozwijają się niedawno rozpoczęte badania. Można sądzić o dużych różnicach w ich wymaganiach, skoro narząd smaku u roślinożernych jest silnie rozwinięty.

Nowoczesna gospodarka na łąkach

W nowoczesnej gospodarce na łąkach obserwuje się tendencje do ograniczenia pobytu zwierząt na pastwisku, co zwłaszcza w świetle wyników badań nad zachowaniem się bydła należy uznać za celowe. Skoro właściwe pobieranie paszy przez bydło nie trwa w sumie więcej niż 1/2 doby, to nie ma istotnych powodów, aby przetrzymywać je dłużej na pastwisku. Na podstawie dotychczasowych badań wykonanych na ten temat można przyjąć, że przy pełnym żywieniu pastwiskowym wystarczy w zupełności dwukrotny wypas w ciągu dnia, najlepiej rano i pod wieczór, po 4—4,5 godziny. Resztę doby mogą zwierzęta przebywać albo w oborze, albo — co jest znacznie lepszym rozwiązaniem — na specjalnym okólniku, w miarę możliwości zadrzewionym oraz zaopatrzonym w wodę. Często spotykanym błędem w gospodarce pastwiskowej jest skracanie wypasu na kwaterach lub — w wypadku pastwiska dawkowanego — przydzielanie zwierzętom coraz większych powierzchni, w miarę zmniejszających się przyrostów masy roślinnej. Jedno i drugie prowadzi nieuchronnie do przyspieszenia rotacji, a więc do skrócenia okresu spoczynku roślin, gdy tymczasem powinno się ten okres przedłużyć.

lakarstwo flora lakarstwo korzystny molibden wapnowanie a molibden zelazo pobieranie zelaza nawozenie organiczne k 2 flora lakarstwo k 2 wzrost nawozenia organicznego wykorzystanie nawozow organicznych nawozenie gnojowica stosowanie gnojowicy fermentacja gnojowicy k 3 flora lakarstwo k 3 silne gnojowicenie normy nawozenia gnojowica nawozenie gnojowka dawkowanie gnojowki nawozenie kompostem k 4 flora lakarstwo k 4 szczawian wapnia wapn w zyciu roslin za duzo wapnia rola wapnia wapn a srodowisko glebowe k 5 flora lakarstwo k 5 wapn miedz sod w roslinach sod dawki potasu k 6 flora lakarstwo k 6 potas w roslinach potas duze ilosci potasu potas a srodowisko glebowe nawozy fosforowe k 7 flora lakarstwo k 7 korelacja siarki wystepowanie siarki pobieranie siarki krzem w roslinach znaczaca rola krzemu k 8 flora lakarstwo k 8 sladowy glin zawartosc boru cynk i hormony zawartosc bialka zawartosc magnezu k 9 flora lakarstwo k 9 magnez dawki wapnia wapn w formie tlenku dawkowanie wapnia zawartosc wapnia k 10 flora lakarstwo k 10 dodatki stymulujace lub hamujace sporzadzanie kiszonek przemiany w procesie kiszenia wykorzystanie plonu srodki konserwujace k 11 flora lakarstwo k 11 brykietowanie pierwsza faza dosuszania suszarnia dosuszanie za pomoca powietrza dosuszanie na pokosach k 12 flora lakarstwo k 12 obnizanie zawartosci wody przedwiednieta zielonka wstepne odwadnianie zielonek sucha masa uzytkowanie kosne k 13 flora lakarstwo k 13 kleszczowate kwaterowy system wypasu droga bydla na lakach pobieranie zielonki konsumpcja zielonki k 14 flora lakarstwo k 14 wahania w pobieraniu paszy pobieranie runi instynkt stadny duze stada bydla organizacja zywienia na lace k 15 flora lakarstwo k 15 wspolzaleznosci mieszanki z odmian okres spoczynku bialko na lakach laki k 16 flora lakarstwo k 16 przeklasowanie grup zarzadzanie grupami podzial stada na grupy przeliczenie kwater ilosc kwater k 17 flora lakarstwo k 17 wysoka obsada organizacja wypasow wypas lancuchowy wypas pasowy system dawkowania k 18 flora lakarstwo k 18 wypas dawkowany przenosne ogrodzenia zbyt wczesny wypas problem uzytkowania racjonalna gospodarka na lace k 19 flora lakarstwo k 19 stopien zakazenia nicienie czynniki destruktywne choroby zwierzat stosowanie ogrodzen elektrycznych k 20 flora lakarstwo k 20 pastwiska dla swin usuwanie odchodow wypas koni rozwiazania techniczne z zimy na laki k 21 flora lakarstwo k 21 byczki 6 miesieczne wrazliwosc na smak pastwiska dla cielat i bydla pastwiska specjalne nowoczesna gospodarka na lakach k 22 flora lakarstwo k 22 repelenty zapobieganie inwazjom pasozytow larwy gzow gzowate wpleszczyca owiec k 23 flora lakarstwo k 23 mustykowate intensywnosc jajeczkowania motylica watrobowa glista konska nicienie i choroby przewodu pokarmowego k 24 flora lakarstwo k 24 nicienie wywolujace telazjoze oczu larwy nicienie plucne przezuwaczy wilgotnosc gleby podzial laki