Pastwiska dla świń

W ubiegłych wiekach stosowano systematyczne wypasy trzody chlewnej w lasach bukowych i dębowych. Obecnie jest to możliwe tylko na specjalnie zakładanych pastwiskach, z runią złożoną z traw i motylkowatych. Jak ogólnie wiadomo, hodowla świń na pastwisku daje wiele korzyści. Przede wszystkim koszt obsługi trzody chlewnej na pastwisku jest niższy w porównaniu z żywieniem w chlewni. Pastwiska te jednak powinny być-położone blisko gospodarstwa ze względu na to, że świnie nie są zdolne do pokonywania dalekich odległości. W zachodniej Europie stosuje się z powodzeniem grodzenie elektryczne pastwisk zamiast dawniej zalecanych grodzeń drutem kolczastym. Świnie, niezależnie od wieku, szybko przyzwyczajają się do wyznaczonych im kwater grodzonych elektrycznie i płotu nie przekraczają, nawet przy chwilowym braku prądu. W praktyce stosuje się różne rozwiązania techniczne w grodzeniu. kwater dla wypasu świń. Na ogół wystarczają dwa przewody elektryczne umieszczone na wysokości 20—30 cm oraz 50—60 cm, przy rozstawie palików mniej więcej co 5 m. Do grodzenia wewnętrznego może wystarczać jeden przewód na wysokości około 25 cm. Prosięta z powodzeniem utrzymuje się na kwaterach przy użyciu drutu najniższego, umieszczonego na wysokości 20 cm, trzeba jednak je stopniowo przyzwyczajać do takiego ogrodzenia. Niskie umieszczenie przewodu elektrycznego sprawia, że konieczne jest systematyczne wykaszanie runi w tym miejscu.

Usuwanie odchodów

Oddzielną kwestią jest usuwanie odchodów stałych poza obręb pastwiska, aby uniknąć zakażenia zwierząt jajami szkodników, a także aby zmniejszyć liczbę owadów niepokojących zwierzęta. Ruń spasa się przy wysokości powyżej 15 cm, w ustalonej z góry kolejności, a więc najpierw klacze ze źrebiętami, potem źrebięta jednoroczne, na koniec grupa zwierząt starszych. Konie zjadają w ciągu doby na pastwisku 35—70 kg zielonki, w zależności od rasy. Według badań Rogalskiego konie rasy pełnej krwi angielskiej i czystej krwi arabskiej zjadają w naszych warunkach 30—50 kg zielonki na pastwisku. Czynność tę wykonują nawet w dłuższym czasie niż bydło. Intensywność pasienia się koni na pastwisku zależy od wielu czynników, m. in. od pogody i smakowitości runi. Długo pasą się zwierzęta w dni pochmurne, bezwietrzne, przy pogodzie ciepłej, jak i chłodnej. W dni upalne konie pobierają paszę mniej intensywnie, także dlatego, że są bardziej niepokojone przez owady. Pobieranie paszy w temperaturze powyżej 18° wyraźnie maleje. Natomiast chętnie pasą się przy wyższej wilgotności powietrza, gdy ruń zawiera także wyższy odsetek wody.

Wypas koni

Ważną rolę spełniają przy wypasie koni na pastwiskach drogi dopedowe, które muszą być szerokości 6—10 m, tym szersze im liczniejsze stado. Powierzchnia piaszczysta dobrze utrzymana uchodzi za najlepszą. Dla bezpieczniejszego kierowania koni na kwaterę wypasową, droga dopędowa może mieć kształt lejkowaty. Ustalenie właściwej powierzchni pastwiska na l konia jest warunkiem racjonalnego wykorzystania powierzchni użytku zielonego. Przydzielana powierzchnia zależy od wielu czynników, m. in. od produktywności pastwiska, szybkości odrostu runi, rasy wypasanych koni, a także od kosztów grodzenia kwater. Jak wynika z badań przeprowadzonych na pastwiskach różnych stadnin koni w Polsce, przeciętnie na jedną klacz z przychówkiem przypada od 0,4 do 1,9 ha. Rozpiętość jest więc znaczna, jeśli weźmie się pod uwagę, że na l klacz z przychówkiem wystarcza 0,6—0,7 ha. W zależności od warunków miejscowych wielkość kwater waha się w granicach od 1,5 do 11 ha, przy ogólnej liczbie kwater 9—25. Nie spełniają swego zadania pastwiska jedno- lub kilkukwaterowe, gdyż mają one raczej charakter wybiegów. Przydzielanie koniom większej powierzchni pastwiska ma swoje uzasadnienie, ponieważ zwierzęta te są niespokojne, a nawet agresywne, jeśli pasa się na zbyt małych kwaterach.

Rozwiązania techniczne

Istnieją różne rozwiązania techniczne ogrodzenia pastwisk dla koni. Dobrze spełniają swoje zadania żywopłoty, np. z głogu i ałyczy, jeśli są starannie pielęgnowane i przycinane. Żywopłoty są praktyczne przez swoją długotrwałość, jednocześnie mają duże walory estetyczne. Wymiary żywopłotu mogą wynosić około 140 cm wysokości i 150 cm szerokości. Żywopłoty, podobnie jak porozrzucane kępy drzew na pastwisku, mają i tę dodatnią stronę, że konie mogą znaleźć cień w dni upalne, a również schronienie w okresie opadów i wiatru. Najczęściej stosuje się ogrodzenie stałe. Zależnie od rasy wypasanych koni grodzi się kwatery żerdziami o średnicy 8—10 cm na wysokości 80—90 cm, albo żerdziami podwójnymi na wysokości 60—70 cm oraz 100—110 cm, przy użyciu słupków dębowych. Zwiększenie liczby rzędów żerdzi oraz zwiększenie wysokości ogrodzenia okazuje się w praktyce niepotrzebne, a przy tym kosztowne. Niestety trwałość ogrodzenia drewnianego jest niewielka. Słupki trzeba wymieniać średnio co 10 lat, a żerdzie już po 3 latach. Nowy sposób grodzenia polega na wykorzystaniu odpadowych rur metalowych o średnicy 4,5 cm, osadzonych na słupach betonowych. Wyposażenie pastwiska stanowią także bramy, z reguły 3-żerdziowe, o szerokości około 6 m,. zawieszane lub zasuwane równolegle do grodzenia kwatery, a także furtki dla obsługi.

Z zimy na łąki

Przechodzenie na żywienie pastwiskowe po okresie żywienia zimowego powinno być stopniowe, podobnie jak w przypadku bydła. Ułatwia to dokarmianie owiec sianem w pierwszych dniach pobytu na pastwisku. Jak się okazuje, w praktyce taki sposób wpływa korzystnie na zdrowotność zwierząt, które nie tracą na ciężarze, ani też nie wykazują zaburzeń w trawieniu. Uniknięcie biegunek u owiec w tym okresie ma dodatni wpływ na czystość mleka. W ciągu pierwszych trzech tygodni pobytu na pastwisku wystarczy skarmić przeciętnie na l sztukę w sumie około 4 kg siana, przy dawce dziennej około 0,3 kg. Wysokość spasanej runi powinna wynosić co najmniej 10—15 cm. Owce odznaczają się zdolnością niezwykle niskiego przygryzania runi, nawet na wysokość 3 cm, a nieraz i niżej, a także dużą zdolnością wybierania z runi gatunków roślin odpowiadających im smakowo. Jagnięta zjadają mało zielonki w ciągu pierwszych 14 dni życia. Starsze, o ciężarze 25—50 kg, wymagają już około 0,5 kg suchej masy na dobę, roczniaki zaś skarmiają do 2,2 kg suchej masy, w przeliczeniu na 100 kg ciężaru. Od dawna znany jest sposób wypasania owiec zimą na oziminach. Wspomina o tym Konopiński, podkreślając ich dodatni wpływ na zdrowie zwierząt. Wypasy tego rodzaju przeprowadza się ostrożnie, aby nie uszkodzić ozimin, a pokrycie potrzeb zwierząt tak żywionych wynosi około 1/3 zapotrzebowania. Zamiast na oziminach można wypasać owoce na specjalnie wysianych mieszankach pastewnych.

lakarstwo flora lakarstwo korzystny molibden wapnowanie a molibden zelazo pobieranie zelaza nawozenie organiczne k 2 flora lakarstwo k 2 wzrost nawozenia organicznego wykorzystanie nawozow organicznych nawozenie gnojowica stosowanie gnojowicy fermentacja gnojowicy k 3 flora lakarstwo k 3 silne gnojowicenie normy nawozenia gnojowica nawozenie gnojowka dawkowanie gnojowki nawozenie kompostem k 4 flora lakarstwo k 4 szczawian wapnia wapn w zyciu roslin za duzo wapnia rola wapnia wapn a srodowisko glebowe k 5 flora lakarstwo k 5 wapn miedz sod w roslinach sod dawki potasu k 6 flora lakarstwo k 6 potas w roslinach potas duze ilosci potasu potas a srodowisko glebowe nawozy fosforowe k 7 flora lakarstwo k 7 korelacja siarki wystepowanie siarki pobieranie siarki krzem w roslinach znaczaca rola krzemu k 8 flora lakarstwo k 8 sladowy glin zawartosc boru cynk i hormony zawartosc bialka zawartosc magnezu k 9 flora lakarstwo k 9 magnez dawki wapnia wapn w formie tlenku dawkowanie wapnia zawartosc wapnia k 10 flora lakarstwo k 10 dodatki stymulujace lub hamujace sporzadzanie kiszonek przemiany w procesie kiszenia wykorzystanie plonu srodki konserwujace k 11 flora lakarstwo k 11 brykietowanie pierwsza faza dosuszania suszarnia dosuszanie za pomoca powietrza dosuszanie na pokosach k 12 flora lakarstwo k 12 obnizanie zawartosci wody przedwiednieta zielonka wstepne odwadnianie zielonek sucha masa uzytkowanie kosne k 13 flora lakarstwo k 13 kleszczowate kwaterowy system wypasu droga bydla na lakach pobieranie zielonki konsumpcja zielonki k 14 flora lakarstwo k 14 wahania w pobieraniu paszy pobieranie runi instynkt stadny duze stada bydla organizacja zywienia na lace k 15 flora lakarstwo k 15 wspolzaleznosci mieszanki z odmian okres spoczynku bialko na lakach laki k 16 flora lakarstwo k 16 przeklasowanie grup zarzadzanie grupami podzial stada na grupy przeliczenie kwater ilosc kwater k 17 flora lakarstwo k 17 wysoka obsada organizacja wypasow wypas lancuchowy wypas pasowy system dawkowania k 18 flora lakarstwo k 18 wypas dawkowany przenosne ogrodzenia zbyt wczesny wypas problem uzytkowania racjonalna gospodarka na lace k 19 flora lakarstwo k 19 stopien zakazenia nicienie czynniki destruktywne choroby zwierzat stosowanie ogrodzen elektrycznych k 20 flora lakarstwo k 20 pastwiska dla swin usuwanie odchodow wypas koni rozwiazania techniczne z zimy na laki k 21 flora lakarstwo k 21 byczki 6 miesieczne wrazliwosc na smak pastwiska dla cielat i bydla pastwiska specjalne nowoczesna gospodarka na lakach k 22 flora lakarstwo k 22 repelenty zapobieganie inwazjom pasozytow larwy gzow gzowate wpleszczyca owiec k 23 flora lakarstwo k 23 mustykowate intensywnosc jajeczkowania motylica watrobowa glista konska nicienie i choroby przewodu pokarmowego k 24 flora lakarstwo k 24 nicienie wywolujace telazjoze oczu larwy nicienie plucne przezuwaczy wilgotnosc gleby podzial laki