Brykietowanie

Brykietowanie siana lub zielonek metodą zwijania ułatwia transport, magazynowanie i skarmianie. Niezmiernie istotną zaletą tej metody jest możliwość zastosowania jej zarówno do zbioru zielonek zawierających poniżej 20% s.m., zielonek przewiędniętych, jak i siana zawierającego powyżej 80% s.m. Brykiety zwijane mają średnicę od 8 do 12 cm, różną długość, przeważnie od 4 do 5 cm, a gęstość zwijek wynosi od 500 do 950 kg/m3. Przy zwijaniu roślin świeżych występują jednak duże straty składników pokarmowych, wywoływane przez urządzenia robocze, które wyciskają soki i rozpuszczalne w nich składniki pokarmowe. Produkcja brykietów zwijanych z roślin świeżych może mieć uzasadnienie jedynie przy jednoczesnym stosowaniu środków chemicznych, np. kwasu propionowego, zapewniającego właściwy przebieg fermentacji. Znacznie lepsze rezultaty uzyskuje się przy brykietowaniu roślin przewiędniętych, zawierających od 30 do 50% s.m. Duże zagęszczenie i jednocześnie mniejsza zawartość tlenu w zwojach nie dopuszczają do oddychania roślin i w dużym stopniu wpływają na lepsze wykorzystanie pojemności zbiorników do przechowywania paszy. Przy tym systemie zbioru i konserwowania straty składników pokarmowych są o połowę mniejsze niż przy konserwowaniu roślin przewiędniętych ciętych na sieczkę. Dotychczas uzyskane wyniki badań potwierdzają również celowość zbioru przewiędniętych zielonek przy zastosowaniu pras zbierających o różnym stopniu zgniatania i następnie konserwowanie ich przez dosuszanie nie ogrzewanym powietrzem lub zaprawianie środkami chemicznymi.

Pierwsza faza dosuszania

Pierwsza faza dosuszania trwa około 3 dni. Po tym okresie wentylator powinien być uruchamiany jedynie w czasie najwyższych temperatur dziennych powietrza, a więc w godzinach od 10 do 18, a także zawsze wtedy, gdy temperatura w dosuszanej masie przekracza 30°. Okres dosuszania l warstwy podwiędniętej zielonki wynosi od 6 do 12 dni. W rejonach o obfitych opadach dosuszanie nie ogrzewanym powietrzem nie daje gwarancji uzyskania zadowalających wyników ze względu na wysoką wilgotność powietrza (powyżej 75%). Znaczne korzyści daje tam dosuszanie powietrzem ogrzewanym za pomocą urządzeń. spalinowych lub elektrycznych. Zdaniem Finkenwirtha różnica między temperaturą otoczenia a temperaturą wdmuchiwanego powietrza wynosząca od 5 do 10° wystarcza dla uzyskania pełnej skuteczności suszenia w najbardziej niekorzystnych warunkach pogody. Dużą zaletą dosuszania ogrzewanym powietrzem jest możliwość ładowania przewiędniętej zielonki zawierającej nawet 60 do 65% wody, a więc po upływie od 8 do 10godzinod skoszenia.

Suszarnia

Suszarnię załadowuje się przewiędnieta zielonką nie ciętą na wysokość około 2 m, ciętą — na wysokość około 1,5 m. Po dosuszeniu jednej warstwy można załadować i dosuszać kolejne następne 2-metrowe warstwy podwiędniętej zielonki. W przeciętnych warunkach pogody można dosuszyć 3 warstwy siana w ciągu 25 do 30 dni. W czasie suszenia powinno się mierzyć temperaturę powietrza termometrem kopcowym. Suszenie przebiega prawidłowo, jeśli temperatura powietrza w warstwie siana nie przekracza 30° i jest niższa o kilka stopni niż temperatura powietrza przy wlocie do wentylatora. Wyrównanie .się temperatur przy wlocie i wewnątrz warstwy siana jest praktycznym wskaźnikiem zakończenia procesu dosuszania. Po starannym rozłożeniu warstwy podwiędniętej zielonki na suszarni uruchamiamy wentylatory, które powinny pracować od 2 do 3 dni bez przerwy w czasie sprzyjającej pogody lub z przerwami 3 do 4 razy dziennie przez około 30 minut, jeżeli warunki atmosferyczne są niekorzystne. Tłoczone powietrze może odprowadzić tym więcej wody, im niższa jest jego wilgotność i im wyższa temperatura. Przewietrzanie w czasie deszczu lub gdy wilgotność powietrza przekracza 80% jest niecelowe i może dać odwrotny efekt, tzn. zwiększyć wilgotność podsuszonego już siana.

Dosuszanie za pomocą powietrza

Bardziej racjonalnym sposobem suszenia siana jest dosuszanie przewiędniętej zielonki przez przewietrzanie pod dachem, w brogach lub stertach za pomocą wentylatorów tłoczących .nie ogrzewane powietrze. Sposób ten w dużym stopniu pozwala na uniezależnienie się od ^przebiegu pogody. Zbiór bowiem przewiędniętej zielonki następuje przy zawartości około 40% wody, a odparowanie nadmiaru wody do poziomu, w którym siano nadaje się do dalszego przechowywania,. odbywa się za pomocą aktywnej wentylacji. Dosuszanie przez przewietrzanie pozwala na prawie całkowite wyeliminowanie strat związanych z wymywaniem składników pokarmowych, mechanicznym wykruszaniem się liści, a także – szkodliwym działaniem promieni słonecznych. Podwiedniętą zielonkę, zawierającą 40 lub 35% wody jeśli była pocięta na sieczkę, uzyskujemy po upływie 1/2 do 2 dni od momentu koszenia. Rozładowujemy ją równomiernie na powierzchni suszarni, najlepiej za pomocą dmuchawy z obrotową końcówką. Przy układaniu nie należy ugniatać i udeptywać podwiędniętej zielonki, gdyż może wtedy nastąpić pleśnienie lub samozagrzanie się zielonki w miejscach, przez które nie może swobodnie przenikać tłoczone powietrze. Jeśli trzeba wejść na warstwę świeżo załadowanego siana, należy podłożyć szeroką deskę.

Dosuszanie na pokosach

Ze wszystkich znanych, obecnie metod konserwowania najgorsze wyniki uzyskuje się przy stosowaniu tradycyjnych metod suszenia. Przy produkcji siana na pokosach straty białka strawnego wynoszą od 30 do 50%, karotenu od 60 do 80%, a tokoferoli ponad 90%. Rozmiar tych strat zależy od czasu suszenia na ziemi oraz wielokrotności i jakości wykonania zabiegów mechanicznych, co jest związane z przebiegiem pogody w okresie sianokosów. Jednak w naszym klimacie niewielkie jest prawdopodobieństwo wystąpienia 5-dniowego okresu bezdeszczowej pogody, który jest niezbędny dla uzyskania siana nadającego się do dalszego przechowywania, a więc zawierającego najwyżej 20% wody. Przy tradycyjnym suszeniu na pokosach należy stosować uprzednio omówione zabiegi charakterystyczne dla I fazy suszenia. W II fazie dosuszania, a więc przy zawartości około 40% wody w podwiedniętych roślinach podstawową zasadą jest ograniczenie zabiegów mechanicznych wykonywanych sprzętem o energicznym działaniu urządzeń roboczych. Dosuszanie na rusztowaniach polega na zbiorze, podwiedniętej zielonki, zawierającej od 35 do 50% wody, i złożeniu jej na kozłach, rogalach, trójnogach, daszkach lub innych urządzeniach. Sposób ten daje możliwość wyeliminowania strat powstałych wskutek wykruszania się delikatnych liści i pędów, odpada bowiem konieczność stosowania zabiegów mechanicznych, a zielonkę dosusza wiatr. Ponadto dosuszanie na rusztowaniach ogranicza straty spowodowane wymywaniem składników pokarmowych przez deszcz, który spływa jedynie po wierzchniej warstwie nałożonej zielonki. Ogólne straty składników pokarmowych są niższe o 15% w porównaniu z tradycyjnym suszeniem na ziemi. Jednak dosuszanie na rusztowaniach wymaga dużych nakładów pracy, ponieważ nakładanie przewiędniętej zielonki na tego rodzaju urządzenia nie może być zmechanizowane i odbywa się ręcznie.

lakarstwo flora lakarstwo korzystny molibden wapnowanie a molibden zelazo pobieranie zelaza nawozenie organiczne k 2 flora lakarstwo k 2 wzrost nawozenia organicznego wykorzystanie nawozow organicznych nawozenie gnojowica stosowanie gnojowicy fermentacja gnojowicy k 3 flora lakarstwo k 3 silne gnojowicenie normy nawozenia gnojowica nawozenie gnojowka dawkowanie gnojowki nawozenie kompostem k 4 flora lakarstwo k 4 szczawian wapnia wapn w zyciu roslin za duzo wapnia rola wapnia wapn a srodowisko glebowe k 5 flora lakarstwo k 5 wapn miedz sod w roslinach sod dawki potasu k 6 flora lakarstwo k 6 potas w roslinach potas duze ilosci potasu potas a srodowisko glebowe nawozy fosforowe k 7 flora lakarstwo k 7 korelacja siarki wystepowanie siarki pobieranie siarki krzem w roslinach znaczaca rola krzemu k 8 flora lakarstwo k 8 sladowy glin zawartosc boru cynk i hormony zawartosc bialka zawartosc magnezu k 9 flora lakarstwo k 9 magnez dawki wapnia wapn w formie tlenku dawkowanie wapnia zawartosc wapnia k 10 flora lakarstwo k 10 dodatki stymulujace lub hamujace sporzadzanie kiszonek przemiany w procesie kiszenia wykorzystanie plonu srodki konserwujace k 11 flora lakarstwo k 11 brykietowanie pierwsza faza dosuszania suszarnia dosuszanie za pomoca powietrza dosuszanie na pokosach k 12 flora lakarstwo k 12 obnizanie zawartosci wody przedwiednieta zielonka wstepne odwadnianie zielonek sucha masa uzytkowanie kosne k 13 flora lakarstwo k 13 kleszczowate kwaterowy system wypasu droga bydla na lakach pobieranie zielonki konsumpcja zielonki k 14 flora lakarstwo k 14 wahania w pobieraniu paszy pobieranie runi instynkt stadny duze stada bydla organizacja zywienia na lace k 15 flora lakarstwo k 15 wspolzaleznosci mieszanki z odmian okres spoczynku bialko na lakach laki k 16 flora lakarstwo k 16 przeklasowanie grup zarzadzanie grupami podzial stada na grupy przeliczenie kwater ilosc kwater k 17 flora lakarstwo k 17 wysoka obsada organizacja wypasow wypas lancuchowy wypas pasowy system dawkowania k 18 flora lakarstwo k 18 wypas dawkowany przenosne ogrodzenia zbyt wczesny wypas problem uzytkowania racjonalna gospodarka na lace k 19 flora lakarstwo k 19 stopien zakazenia nicienie czynniki destruktywne choroby zwierzat stosowanie ogrodzen elektrycznych k 20 flora lakarstwo k 20 pastwiska dla swin usuwanie odchodow wypas koni rozwiazania techniczne z zimy na laki k 21 flora lakarstwo k 21 byczki 6 miesieczne wrazliwosc na smak pastwiska dla cielat i bydla pastwiska specjalne nowoczesna gospodarka na lakach k 22 flora lakarstwo k 22 repelenty zapobieganie inwazjom pasozytow larwy gzow gzowate wpleszczyca owiec k 23 flora lakarstwo k 23 mustykowate intensywnosc jajeczkowania motylica watrobowa glista konska nicienie i choroby przewodu pokarmowego k 24 flora lakarstwo k 24 nicienie wywolujace telazjoze oczu larwy nicienie plucne przezuwaczy wilgotnosc gleby podzial laki