Dodatki stymulujące lub hamujące

Stymulująca na rozwój bakterii kwasu mlekowego działają dodatki węglowodanowe. Należą do nich: melasy, susz buraków cukrowych, .suszona serwatka, śruty zbożowe, okopowe. Dodatki te po hydrolizie dostarczają materiału fermentacji kwasu mlekowego. Dodanie l—2% cukrów ułatwia zakiszanie trudno kiszących się zielonek. Węglowodany w postaci skrobi działają nieco gorzej niż w postaci sacharozy, gdyż dłużej przebiega ich hydroliza do monocukrów. Sacharoza czy skrobia dodane do zielonki zawierającej dużo wody (powyżej 80%) lub zabrudzonej ziemią (mikroorganizmy szkodliwe) nie przyniosą żadnych efektów, gdyż cukier wypływa z ogromną masą wyciekającego soku albo ulega niepożądanej fermentacji. Dodatek węglowodanów nie może więc naprawić podstawowych błędów w technice kiszenia. Stosuje się także preparaty enzymatyczne zawierające amylazę lub celulazę, które rozkładając skrobię i celulozę przyspieszają proces fermentacji. Preparaty te używane są w niektórych krajach, np. w Stanach Zjednoczonych Ameryki, przy kiszeniu traw i lucerny.

Sporządzanie kiszonek

W praktyce zaleca się sporządzanie kiszonek z roślin przewiędniętych. Obok zalet wstępnego podsuszania, takich jak polepszenie jakości kiszonek, zmniejszenie strat, polepszenie wartości pokarmowej i smakowitości, zahamowanie wypływu soku, występują również pewne ujemne zjawiska. Metoda ta pozwala uzyskiwać dobre kiszonki z roślin trudno kiszących się, do których należą trawy obficie nawożone azotem, lucerna i koniczyna. Podsuszanie powinno przebiegać szybko (kilka lub kilkanaście godzin) i równomiernie, przy stosowaniu przetrząsania (jednorazowego lub dwukrotnego). Materiał zbytnio przesuszony powyżej 50% s.m.) należy przekładać świeżą zielonką. Straty występujące przy podsuszaniu zielonki na polu do 35% s.m. wynoszą dla traw 5—8%, dla motylkowatych 6—9% i przy podsuszaniu do 50% s.m. — 15—20%. Istotny wpływ na przebieg procesu kiszenia zielonek wywiera ich rozdrobnienie. Tylko nieliczne pasze (np. liście buraków) kiszą się dobrze bez uprzedniego rozdrobnienia. Jest ono konieczne przy kiszeniu traw, lucerny, koniczyny, kukurydzy. Dobre wyniki uzyskuje się po pocięciu zielonki na krótką sieczkę, co dzisiaj, przy stosowaniu sieczkarni polowych, jest łatwe do zrealizowania. Pocięty materiał lepiej się kisi oraz szczelniej zalega i łatwiej daje się ubić w pryzmie. Ma to duże znaczenie, gdyż wtedy tlen jest prawie całkowicie usunięty z zakiszanej masy, a dostęp powietrza z zewnątrz jest utrudniony.

Przemiany w procesie kiszenia

Dominującymi mikroorganizmami, które znajdują się na świeżej zielonce, są bakterie z grupy tlenowców i grzyby. Proces kiszenia przebiega na ogół w warunkach beztlenowych, wobec czego następuje rozwój bakterii z grupy anaerobów (względnych lub bezwzględnych). Występują wśród nich bakterie z rodzaju Escherichia, Clostridium, Bacillus, Streptococcus, Lactobacillus, Pediococcus oraz drożdże. Do gatunków bakterii kwasu mlekowego, ukwaszających zielonki, należą Leuconostoc, Pediococcus, Lactobacillus i Streptococcus. W masie l g zielonek znajduje się od 100 do 1000 bakterii kwasu mlekowego. Liczba ta rośnie znacznie, po ścięciu zielonki i ułożeniu jej w pryzmie lub zbiorniku, wskutek zużycia tlenu przez komórki roślinne. Dominujące w świeżej zielonce bakterie z grupy aerobów i pałeczki okrężnicy  ustępują powoli miejsca bakteriom kwasu mlekowego, gdyż-nie znoszą obniżonego pH. Bardziej odporne na wyższe stężenie jonów wodorowych są tworzące zarodniki beztlenowe bakterie kwasu masłowego (gatunek Clostridium). Giną one również przy obniżeniu pH poniżej 4,7. Są niebezpieczne, gdyż rozkładają nie tylko cukry rozpuszczalne w wodzie, ale również kwas mlekowy, stwarzając dogodne warunki dla rozwoju bakterii gnilnych. Dużo bakterii niepożądanych (kwasu masłowego^ gnilnych) zawierają zielonki zabrudzone ziemią. W pewnych warunkach, np. przy dodatku kwasu mrówkowego do kiszonej zielonki, zaczynają dominować w niej drożdże, wytwarzając w procesie fermentacji beztlenowej dużo alkoholu etylowego. Na zewnętrznej warstwie kiszonek (dostęp tlenu) występują często grzyby pleśniowe z gatunku Penicillum, Aspergillus i Mucor.

Wykorzystanie plonu

Prowadzone są badania mające na celu opracowanie takiego systemu zbioru i konserwowania pasz zielonych, który pozwoliłby. na wykorzystanie całego plonu biologicznego, niezależnie od przebiegu pogody, przy możliwie najmniejszym zużyciu energii. W pracach badawczych zmierzających do osiągnięcia tego celu rozważany i rozwiązywany jest system oparty na koncepcji odwadniania roślin przez mechaniczne wyciskanie soków. Zielonka cięta na sieczkę poddawana jest działaniu ciśnienia przez zgniatanie, a wyciekający sok, który zawiera około 11% s.m., pompowany jest do zbiorników i zaprawiany kwasem propionowym. Przy tym sposobie odwadniania odzyskano od 18,6 do 44,2% soku komórkowego W stosunku do początkowego ciężaru surowca, zależnie od zawartości wody w roślinach. Na ten temat interesujące badania przeprowadzono w ZSRR. Zielonkę poddano działaniu ciśnienia, w wyniku czego otrzymano wytłoki zawierające 50 do 60% wody, przydatne do bezpośredniego skarmiania bydłem, mechanicznego1 suszenia lub produkcji siano-kiszonek, oraz sok komórkowy w ilości 45 do 55% początkowego ciężaru surowca.

Środki konserwujące

Nie są jeszcze dostatecznie poznane i rozwiązane problemy związane z dawkowaniem środków konserwujących. Duże trudności sprawia np. określenie dawki kwasu propionowego, aby uzyskać wymaganą wilgotność przewiędniętej zielonki lub siana w warunkach polowych. Przy wyższej zawartości wody w roślinach wymagana jest większa dawka kwasu. Kwas propionowy może być stosowany w czasie zbioru siana lub przewiędnięcia zielonki, w procesie prasowania w bele, ciecia na sieczkę lub zwijania roślin w brykiety na polu oraz w czasie składowania w magazynach. Stosowanie natomiast bezpośrednio na pokosach jest mniej efektywne. Korzystne perspektywy na przyszłość rokuje nowa technologia zbioru, zastosowana najpierw w USA, a obecnie rozpowszechniana w krajach Europy Zachodniej, polegająca na zwijaniu siana jak dywan w olbrzymie bele ważące ponad 500 kg. Urządzenia do zwijania siana w bele o różnych rozwiązaniach konstrukcyjnych i parametrach technicznych produkowane są obecnie przez szereg firm zachodnich. Np. prasa rolująca Howard Biglader w około 2 minuty formuje bele o następujących wymiarach: średnica 1,5 m i długość-2,4 m. Przy jej zastosowaniu w ciągu l godziny pracy można zebrać siano z 2 ha. Ciężar pojedynczej beli wynosi od 500 do 750 kg przy zbiorze siana, natomiast od 350 do 450 kg przy zbiorze słomy.

lakarstwo flora lakarstwo korzystny molibden wapnowanie a molibden zelazo pobieranie zelaza nawozenie organiczne k 2 flora lakarstwo k 2 wzrost nawozenia organicznego wykorzystanie nawozow organicznych nawozenie gnojowica stosowanie gnojowicy fermentacja gnojowicy k 3 flora lakarstwo k 3 silne gnojowicenie normy nawozenia gnojowica nawozenie gnojowka dawkowanie gnojowki nawozenie kompostem k 4 flora lakarstwo k 4 szczawian wapnia wapn w zyciu roslin za duzo wapnia rola wapnia wapn a srodowisko glebowe k 5 flora lakarstwo k 5 wapn miedz sod w roslinach sod dawki potasu k 6 flora lakarstwo k 6 potas w roslinach potas duze ilosci potasu potas a srodowisko glebowe nawozy fosforowe k 7 flora lakarstwo k 7 korelacja siarki wystepowanie siarki pobieranie siarki krzem w roslinach znaczaca rola krzemu k 8 flora lakarstwo k 8 sladowy glin zawartosc boru cynk i hormony zawartosc bialka zawartosc magnezu k 9 flora lakarstwo k 9 magnez dawki wapnia wapn w formie tlenku dawkowanie wapnia zawartosc wapnia k 10 flora lakarstwo k 10 dodatki stymulujace lub hamujace sporzadzanie kiszonek przemiany w procesie kiszenia wykorzystanie plonu srodki konserwujace k 11 flora lakarstwo k 11 brykietowanie pierwsza faza dosuszania suszarnia dosuszanie za pomoca powietrza dosuszanie na pokosach k 12 flora lakarstwo k 12 obnizanie zawartosci wody przedwiednieta zielonka wstepne odwadnianie zielonek sucha masa uzytkowanie kosne k 13 flora lakarstwo k 13 kleszczowate kwaterowy system wypasu droga bydla na lakach pobieranie zielonki konsumpcja zielonki k 14 flora lakarstwo k 14 wahania w pobieraniu paszy pobieranie runi instynkt stadny duze stada bydla organizacja zywienia na lace k 15 flora lakarstwo k 15 wspolzaleznosci mieszanki z odmian okres spoczynku bialko na lakach laki k 16 flora lakarstwo k 16 przeklasowanie grup zarzadzanie grupami podzial stada na grupy przeliczenie kwater ilosc kwater k 17 flora lakarstwo k 17 wysoka obsada organizacja wypasow wypas lancuchowy wypas pasowy system dawkowania k 18 flora lakarstwo k 18 wypas dawkowany przenosne ogrodzenia zbyt wczesny wypas problem uzytkowania racjonalna gospodarka na lace k 19 flora lakarstwo k 19 stopien zakazenia nicienie czynniki destruktywne choroby zwierzat stosowanie ogrodzen elektrycznych k 20 flora lakarstwo k 20 pastwiska dla swin usuwanie odchodow wypas koni rozwiazania techniczne z zimy na laki k 21 flora lakarstwo k 21 byczki 6 miesieczne wrazliwosc na smak pastwiska dla cielat i bydla pastwiska specjalne nowoczesna gospodarka na lakach k 22 flora lakarstwo k 22 repelenty zapobieganie inwazjom pasozytow larwy gzow gzowate wpleszczyca owiec k 23 flora lakarstwo k 23 mustykowate intensywnosc jajeczkowania motylica watrobowa glista konska nicienie i choroby przewodu pokarmowego k 24 flora lakarstwo k 24 nicienie wywolujace telazjoze oczu larwy nicienie plucne przezuwaczy wilgotnosc gleby podzial laki